Wszystko rozpoczęło się w listopadzie 1906r., gdy administracja fabryki Poznańskiego postanowiła zwolnić z pracy 98 robotników, którzy to jej zdaniem byli przyczyną obecnych zatargów i wystąpień załogi. Robotnicy po zapoznaniu się z ową listą kategorycznie odrzucili możliwość zwolnień wymienionych ludzi, w wyniku czego Ignacy Poznański postanowił 17 XII 1906 r. zamknąć swoją fabrykę, aż do chwili, gdy robotnicy zaakceptują jego decyzję. W ramach solidarności z Poznańskim, także sześciu innych fabrykantów podjęło decyzję o zamknięciu prywatnych zakładów. Tak więc z nowym rokiem stanęły bardzo ważne łódzkie fabryki, w których pracowało przeszło 25000 robotników, co z rodzinami dawało 100000 rzeszę osób. Sympatia społeczeństwa polskiego oraz międzynarodowych kół robotniczych była po stronie strajkujących, co w pierwszej fazie protestu odgrywało zasadniczą rolę w ich nieustępliwości przy obronie zwolnionych. 31 stycznia 1907 r. delegacja strajkujących udała się do pałacu Poznańskiego w celu osiągnięcia kompromisu, który miałby jednak zawierać rezygnowanie z grupowego zwolnienia. Poznański odprawił ich stwierdzeniem" kobiety i mężczyźni zdechniecie z głodu.

http://www.historialodzi.obraz.com.pl/

data dodania wpisu: 30-04-2010

Keywords: historia łódź, historie łódzkie, historie łódź, łódź,historia łodzi